Sat. Dec 14th, 2019

Isbahan Sharfdeen

Chain of Change

பெருநாள் சல்லி

1 min read

Isbahan Sharfdeen

பெருநாள் என்பது குழந்தைகளுக்கு கொண்டாட்டம் நிறைந்த காலம். அது நோம்புப் பெருநாளாக இருக்கலாம் அல்லது ஹஜ்ஜுப் பெருநாள் தினமும் அதனைத் தொடர்ந்து வரும் இரண்டு நாட்களாக இருக்கலாம் எங்களூரில் குழந்தைகளுக்கு ஒரே குஷி தான். ஆனால், நான் சொல்லும் இந்த ‘பெருநாள் சல்லி’ விவகாரம் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் வெகுவாக மாறியிருக்கிறது. இந்த வருட நோம்புப் பெருநாள் சொல்லவே தேவையில்லை.

எனக்கு இன்னும் ஞாபகம், எனக்கும் எனது நண்பர்களுக்கும் இந்த நான்கு நாட்களும் ஸீஸன் நாட்கள். ஹஜ்ஜிப் பெருநாள் ஸீஸன் மூன்று நாட்களை விட நோம்புப் பெருநாள் தினத்தில் சேரும் சல்லி மிக மிக அதிகம். நோம்புப் பெருநாள் வரமுந்தியே இந்த முறை ‘எங்கெங்க போரன்டும் எங்க தொடங்கி எங்க முடிக்கிறென்டும்’ ப்லேன் பன்னிக்கொள்ளுவோம். அதிகம் எங்களது கல்லாப்பெட்டி நிறைவது காலி – கோட்டைக்குச் சென்றால் தான். காலி கோட்டைக்குள் சில வீடுகளுக்கு மட்டுமே சென்றால் போதுமானது எமது ஊரைச் சுற்றி வந்தால் சேரும் சல்லி கிடைத்து விடும். ஆனால், விளையாட்டுப் பொருட்களும், (சில்லறைக் குற்றிகளாக) அதிக காசும், கள்ளக் கடயாப்பங்களும் கிடைக்க வேண்டும் என்றால், கட்டுகொடை தொடங்கி சோல வரை ஒரு ரவுண்டு போனால் போதுமானது. இதில், தீம்புருஸ் ஹாஜியார் வீடு போன்ற குறிப்பிட்ட சில ஹாஜியார்மார்ட வீடு இஸ்பெஷல். வீட்டில் இந்த அசல் ஊர் ரவுண்டுக்கே அனுமதி கிடைக்கும். கோட்டைக்குள் போவதாக இருந்தால் களவாக போகவேண்டும் அல்லது கொஞ்சம் கால் நீள்ப்பமாக வேண்டும்.

இதனால், கழற்றி விடுவதற்காக சில நானாமார் காலி – கோட்டைக்குள் செல்ல ‘இங்க்லிஷ் தெரிஞ்சீக்கோணும்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் சென்று விடுவார்கள். உண்மை தான். அங்கு எல்லாரும் இங்லிஷ் தான் பேசுவார்கள். ஆனால், பெருநாள் சல்லி சேர்க்க அது தடையில்லை என்பது ஒருமுறை போனதும் புரிந்து போய்விடும்.

பெரும்பாலும், நோம்புப் பெருநாளன்று, பெருநாள் தொழுகையைத் தொடர்ந்து சிறுவர்கள், வீட்டுக்குள்ளும் சொந்தக்காரர்களிடத்திலும் அக்கம் பக்கம் உள்ள தெரிந்தவர்கள் வீட்டிலும் பெருநாள் சல்லி வேட்டையை தொடங்கி விடுவார்கள். அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள், வர ஆரம்பித்து விட்டார்கள் என்றால் இஸ்பெஷலாக எதுவும் கிடைக்காது. அவர்களுக்கு கொடுக்கப் படுவதே தமக்கும் கிடைக்கும். எனவே, முதல் வேட்டையை முடித்த பிறகு தான் அடுத்த வேட்டையை நண்பர்கள் சகிதம் தொடங்குவார்கள். இது மாலை ஆறு மணி வரை தொடரும். வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு தெரிந்த ஒருவர் எமது நண்பர்களுக்கு மத்தியில் இருந்தால் அவரை வீட்டுக்குள் தனியாக அழைத்து விசேட கொடுப்பனவை கைக்குள் பொத்தி அனுப்பிவிடுவார்கள்.

‘பெருநாள் சல்லி எடுக்க பிள்ளைகள் வருவார்களே சல்லி மாத்தி வெச்சிக்கோ’ என்று வயதானவர்கள் முன்கூட்டியே வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அறிவித்தல் விடுத்துவிடுவார்கள். அதன்படி சில்லறை காசு காலையிலேயே வீடுகளில் தயாராகிவிடும். நடுத்தர வீடுகளில், உறவினர் பிள்ளைகளுக்கு, அயலவர் பிள்ளைகளுக்கு, ஏனையவர்களுக்கு என்ன அல்லது எவ்வளவு கொடுப்பது என்று முன்கூட்டியே தீர்மானித்துவிடுவார்கள். அதுபடியே கிடைக்கும். இப்போதெல்லாம் இந்த திட்டமிடல் குறைந்துள்ளது.

சிலர் தாள் காசை வைத்துக் கொண்டு வரும் பிள்ளைகளுக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்துவார்கள். பிள்ளைகள் சேர்த்துக் கொண்டு வரும் மொத்த சில்லறைகளின் சத்தத்தையும் ஒரு தாளுக்குள் அடக்கி விடுவார்கள். ‘தாரு சரி இத மாத்தித் தாங்கோ’ என்று சொன்னாலே போதுமானது. பிள்ளைகள் சங்கடத்தில் உறைந்து நெளிவார்கள். பிள்ளைகளுக்கு காசு ஒரு தாளாக இருப்பதை விட சில்லறையாக இருப்பதே பிடிக்கும். எனவே, சிலர், மாற்றித் தருபவருக்கு ஒரு ரூபாய் அதிகம் தருவேன் என்ற ஆசை வார்த்தையையும் முன்வைப்பர்.

சில வீடுகளில் காசு கிடைக்காது. விசில், பலூன், சீப்பு, பிளாஸ்டிக் பந்து, பென்சில், பேனை, கொப்பி, ப்லேட், சவர்க்காரம் போன்றன தான் கொடுப்பார்கள். சில வீடுகளில் ‘கள்ளக்கடயாப்பம்’ தான். அதாவது, ஸ்விங்கம், டொபி, ஜெலி என அந்தப் பட்டியல் தொடரும். அதனை சாப்பிட்டுக் கொண்டே பயணத்தை தொடர்வார்கள். பொலிதீன் பைகள் எல்லாப் பிள்ளைகளின் கைகளிலும் இருக்கும்.

பெருநாள் அன்று, காலை உணவைத் தொடர்ந்து ஊர்ப் பாதைகளில் பிள்ளைகள் பெருநாள் சல்லி சேர்ப்பதை, பெரியவர்கள் அதிகம் மகிழ்ச்சி தரும் ஒரு காட்சியாகப் பார்ப்பார்கள். பாதையில் தெரிந்த முகங்களைக் கண்டால் அழைத்து காசு கொடுப்பார்கள்.

முன்பெல்லாம், பெருநாள் சல்லி கொடுப்பவர்களிடம் தவறாமல் சில கேள்விகளும் ஒரு அறிவுறுத்தலும் கண்டிப்பாக இருக்கும். அதில் ‘நீங்க தாருட மகன்?, உடுப்பு எங்க வாங்கின?, எதுண நோம்பு புடிச்சீங்க? என்ற கேள்விகள் முக்கியமானவை. ‘அடுத்த வருஷம் எல்லா நோம்பேம் புடிக்கோணும்’ என்ற அறிவுறுத்தல் கண்டிப்பாக இருக்கும். இப்போதெல்லாம் இப்படி இல்லை. பிள்ளைகளோடு பேசவோ பாராட்டவோ முடியாத அளவுக்கு கஞ்சத்தனம் ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது போலும். சடங்குக்கு சல்லி கொடுத்து அனுப்பி விடுகிறார்கள்.

கடந்த ஐந்து வருடங்களாக அவதானிக்கிறேன். பெருநாள் சல்லி சேர்த்து வரும் பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கையில் பெருமளவு வீழ்ச்சி ஏற்பட்டு வருகிறது. அதற்கு முக்கிய மூன்று காரணங்கள் உண்டு. ஒன்று, பிள்ளைகளிடத்தில் அதிகரித்து வரும் கையடக்க தொலைபேசி மற்றும் டி.வி பாவனை. இரண்டாவது, உயர்ந்த மதில்களுக்குள் வீடுகளை ஒழித்துக்கொண்டு பக்கத்து வீட்டில் உள்ள மனிதன் என்ன கஷ்டத்தில் இருக்கின்றான் என்று கூடத் தெரியாத நாகரிக வளர்ச்சி. மூன்றாவது, சிந்தனை தலைக்கேறிய கடுமூஞ்சிகளாக அதிகமானவர்கள் மாறியிருப்பது. இது போல் இன்னும் இருக்கலாம்.

நான்காவதாக, இம்முறை இன்னொரு காரணமும் இணைந்துள்ளது. சமூகத்தில் குடிகொண்டுள்ள பயமும் பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலையுமே அந்தக் காரணம். எனவே, பிள்ளைகளை வீட்டை விட்டு வெளியே செல்ல பெற்றோர்கள் அனுமதிப்பதில்லை. இந்த முறை இதனை அதிகம் உணரக் கிடைத்தது. இன்று, பெருநாள் சல்லி சேர்க்க வந்த பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கை மிக மிகக் குறைவு. வெறும் ஐம்பது பேரளவில் தான் இன்றைய நாள் முழுவதுமாக காண முடியுமாக இருந்தது.

பெருநாள் பின் அந்தியில், சேர்த்துக் கொண்டு வந்த காசையும், பொருட்களையும் பரப்பி வைத்துக் கொண்டு அதனையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது பிள்ளைகள் உள்ள எல்லா வீடுகளிலும் நடக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சியான தருணம். பிள்ளைகள், தாம் போன பயணத்தை விவரிப்பதே அவர்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சிதான். அவர்கள், கொண்டு வந்த பணத்தை ஒன்றுக்கு பலமுறை எண்ணி எண்ணி விவரிப்பார்கள். இரண்டு மூன்று பிள்ளைகள் உள்ள வீட்டில் எப்படியும் ஒரு சண்டை நடக்கும். எனக்கு இது கிடைத்தது உனக்கு இது இல்லை என்ற சண்டையே அது.

பெருநாள் பின் அந்தியில் தொடங்கி இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு இந்த மகிழ்ச்சி தொடரும். இந்த அனுபவங்கள் இப்போதுள்ளவர்களுக்கு முழுமையாக கிடைப்பதில்லை. அந்த நாட்களின் அனுபவங்களை மீட்டிப்பார்க்கும் போது கண்கலங்கிவிடுகிறது. அந்த வயதும், மாறாத அந்த ஊரும் ரொம்பவே மாறிவிட்டது. அதே நண்பர்களும், அன்பு நிறைந்த ஊர் மனிதர்களும் இப்போது வெகு தூரம் போய்விட்டனர். இதை எழுதி முடிக்கும் போது உங்களைப் போல எனக்கும் பெருமூச்சு மட்டுமே முற்றுப்புள்ளியாக எஞ்சி நிற்கிறது.

எது எப்படியோ, முன்னர் இருந்த ‘பெருநாள் சல்லி’ சேர்க்கும் அனுபவம் இப்போதுள்ள பிள்ளைகளுக்கு இல்லை என்றே சொல்லலாம். அது ஒரு அலாதியான ஒரு அனுபவம் தான். பெருநாள் என்பதை ஊரில் உயிர்ப்போடு காட்டிக் கொண்டிருந்த ஒரு விடயம் பிள்ளைகளின் இந்த ‘பெருநாள் சல்லி சேர்க்கும் படலம்’ என்றால் மிகையாகாது. எங்களூர் பிள்ளைகளிடத்தில் இன்னும் இந்தப் பழக்கம் ஓரளவாவது எஞ்சி இருக்கிறது என்று நினைக்கும் போது உள்ளூர கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி தான். உங்களூர் பிள்ளைகளிடத்திலும் இப்படி ஒரு பழக்கம் உள்ளதோ தெரியாது. இப்படி ஒரு பழக்கம் உள்ளதா? எனக்குத் தெரியாது. நீங்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.

இனிய நோன்புப் பெருநாள் வாழ்த்துக்கள்!

இஸ்பஹான் சாப்தீன்.

நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர்,
இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத் தாபனம்.
05.06.2019

(குறிப்பு : சில இடங்களில் ஊர் மொழி வழக்காறு பயன்படுத்ப்பட்டுள்ளது.)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Copyright © All rights reserved. | Newsphere by AF themes.